Special...   A Minor Crisis in Carré

                                                                                                      Een verslag door MR.

Het moet een droom zijn voor een band om in Koninklijk Theater Carré te spelen. Dat gold ook voor de vier Leidschendamse rockers van A Minor Crisis die meededen aan de eerste halve finale van de TPG Post Sterrenjacht op zaterdagmiddag 11 oktober. Via een voorronde in Den Haag veroverde de band een (reserve)plekje in de halve finale. Er was eerst helemaal geen sprake van spelen in Carré vanwege de reservepositie. Gelukkig werd de band een entry-act en dat betekent spelen… Een middagje spelen in Carré is niet zomaar een dagje uit met het busje, vraag dat maar aan de jongens van A Minor Crisis!

De avond voor het optreden maakt Lex Roos – oprichter en gitarist/zanger – grappen over het aanstaande optreden in Carré. “Heb er enorm veel zin in. Mijn stifttanden bleven van enthousiasme bijna in mijn Boboti zitten. Da’s een Afrikaans gerecht... Om maar even in het straatje van het goede doel van deze talentenjacht te komen.”  Dat goede doel is het School Feeding Support van het World Food Programme dat zich inzet voor de kinderen in de derde wereld.

Macho’s en vampieren

Op de dag van het optreden heeft Marlon het makkelijk in tegenstelling tot Lex, Bas en Stefan – zijn tweede optreden als bassist met AMC is meteen al Carré -, het enige dat hij moet sjouwen is een paar drumstokjes. Misschien niet geheel onverdiend, want niet geheel onwaarschijnlijk heeft hij ervoor gezorgd dat de band mee mocht doen en überhaupt mag spelen tijdens de halve finale. Meedoen was eigenlijk slechts voorbehouden aan kandidaten die voor TPG Post werken – AMC bestaat ook uit bandleden die niet voor TPG Post werken - en reservekandidaten voor de halve finale zouden helemaal niet ‘zonder meer’ kunnen spelen – nu dus wel als entry-act -. Wat je met een beetje zeuren aan de telefoon allemaal niet kan bereiken. 

Nadat iedereen zijn gitaar, keyboard, basgitaar en nog wat versterkers Carré heeft binnengebracht, begint het lange wachten. Een uurtje minder lang overigens, aangezien de band het gepresteerd heeft om een uur later dan gevraagd binnen te hobbelen met of zonder lekke band (en de fietssleutels, toch Lex?). Het duurt even, maar eenmaal geacclimatiseerd, een goede try-out achter de kiezen, binnen handbereik van een onuitputtelijke biervoorraad – de flesjes Amstel duiken werkelijk op in alle hoeken van het theater, hè Stefan - en een tafeltennistafel, zit het met de voorbereiding op het meest bijzondere optreden uit de bandgeschiedenis helemaal goed. Denk niet dat je zomaar het podium opmag. Niet voordat de grimeurs (en meer ‘niet’ dan ‘wel’ aanwezige ‘groupies’ ??) de bandleden van opschepperige macho’tjes in relnichterige vampieren hebben veranderd. En dan is de band klaar voor een explosieve ‘four minutes of fame’... 

hitfabriek

Als Lex het liedje ‘Devil Inside’ opdraagt aan ‘Gay Boy & Gangster Girl’ – Hallo Friso en Mabel, ‘wisse’ jullie het nog? -, en de band als geheel vervolgens de pannen van het antieke dak speelt, wordt het geheel duidelijk waarom je ooit in je leven een keer gespeeld moet hebben in Carré. Het gevoel om tegenover een volle – in dit geval halfvolle – zaal zoals Carré te spelen valt met geen pen te beschrijven. Deze keer klinkt de uitvoering van ‘Devil Inside’ nog meer bezeten dan de voorronde in Den Haag. Dan is het ineens afgelopen, maar de band heeft nauwelijks tijd om lekker na te genieten, want iedereen moet plaatsmaken voor de volgende act. Het lijkt wel een hitfabriek. Niemand geeft een kik en probeert die hemelse trip vast te houden. Backstage, maken de reacties van de bandleden op het optreden meer dan duidelijk hoe ze over ‘spelen op Carré’ denken: “Fuk, dat was lekker, zeg… Als je er staat vergeet je je zenuwen helemaal en ben je in staat om hele mooie dingen te doen!” Bas doet daar nog een schepje bovenop: “De adrenaline gierde door mijn tenen. Dit is megacool!”  Fuck, waar is de dope? Shit, back to reality.. Afkicken is moeilijk. Extra moeilijk, omdat de wedstrijd hier eindigt voor de band. Da’s erg jammer. 

Jomanda-achtig

Na afloop van de finale komen de vier leden van de band naast eerste prijswinnaar Sylvia Klein - coverde Anouk’s ‘Sacrifice’ -, en de andere winnaars, overige  deelnemers en niet te vergeten andere entry-acts te staan. Enerzijds overheerst een prachtig gevoel gestaan te hebben in Carré, anderzijds is er toch ook een gevoel dat AMC maar wat al te graag in de  finale had willen staan. Helaas, was AMC entry-act en dat betekent dat je niet kon meedingen naar een plek in de finale. Twee dames uit het publiek zijn het absoluut niet eens met de jury: “Kijk, hoe kun je zoiets als een cover, een Jomanda-achtig gewaad, begeleiding op tape of cd nu hoger aanslaan als iemand die zijn liedje zelf schrijft en dat ook nog eens zelf speelt op een muziekinstrument.” De TPG Post Sterrenjacht mag dan niet iedereen zijn dromen laten uitkomen, dat wereldoptreden in Carré kunnen ze A Minor Crisis niet meer afnemen!

A Minor Crisis bedankt de organisatie, het publiek (voor het eerlijk zijn) en iedereen die van de TPG Post Sterrenjacht een  onvergetelijke ervaring hebben gemaakt!

Tenslotte nog een commerciële boodschap: Tweede halve finale is op 25 oktober in Carré van 13.00 – 16.00 uur, kaarten  12,50 euro en de finale is op 8 november, zelfde plaats & zelfde tijd, kaarten 15 euro.